Isola di Capraia – Pomiędzy Półwyspem Apenińskim a Korsyką.


Gdzieś na środku Morza Tyrreńskiego, pięćdziesiąt kilometrów od zachodniego wybrzeża Włoch oraz 25 kilometrów na wschód od plaż Korsyki leży mała, toskańska wysepka.

Capraia jest włoską wysepką, należącą do archipelagu Wysp Toskańskich, do którego oprócz niej należą jeszcze Elba, Giglio, Montecristo, Pianosa, Giannutri oraz Gorgona. Do zatoki w okolicach portu dopływamy nad ranem po całonocnej żegludze z Livorno, leżącego około 35 mil morskich stąd. Cała podróż zajęła nam dziesięć godzin.

Nie wpływamy do portu. Wiązałoby się to z obowiązkiem wniesienia opłaty za ten krótki postój. Postanawiamy rzucić kotwicę i delektować się promieniami wschodzącego słońca. Część załogi jeszcze śpi, dla niektórych zaczyna się pierwszy dzień na jachcie.

Wyspa jest pochodzenia wulkanicznego, ma ponad 19 kilometrów kwadratowych powierzchni i jest trzecią największą wyspą w archipelagu zaraz po Elbie i Giglio. Można się tu dostać tylko drogą morską – żaglówką lub promem, który przybija do portu codziennie. Bilety w dwie strony kosztują od 40 euro od osoby i można je zakupić na stronie linii Toremar. Przeprawa promowa trwa 2 godziny i 45 minut.

Wraz z częścią naszej załogi postanawiamy popłynąć na wyspę i zdobyć jedną z trzech wież obserwacyjnych, pochodzących z XVI wieku. Wskakujemy do wody i płyniemy do brzegu, by następnie boso wspiąć się na skarpę, na której znajduje się wieża.

Jak już wspomniałem, na wyspie znajdują się trzy wieże obserwacyjne – Torre del Porto z 1541 roku, Torre dello Zenobito z 1545 oraz Torre delle Barbici – najmłodsza, bo z 1699 roku, jako jedyna nie jest w kształcie walca.

Wyspę zamieszkuje tylko 400 osób, jest cicho i spokojnie. Komunikacja drogowa jest bardzo uboga, widzimy tylko 2-3 samochody. Po wspinaczce na Torre del Porto odpoczywamy i podziwiamy widok na zatokę. Na statku już ktoś się kręci, zapewne przygotowują śniadanie.

Jeszcze z morza widzieliśmy na brzegu Fortezza di San Giorgio. Powstanie fortyfikacja datowane jest na XI-XII wiek, jej budowę przypisuje się pizańczykom, później została przebudowana w XV-XVI wieku przez genueńczyków. Nie jest dostępna do zwiedzania przez turystów. W tle widoczny był najwyższy szczyt góry – Monte Castello (447 m n.p.m.).

Odpływając z portu płyniemy na północ. Na wzgórzu po prawej widzimy kościół – La chiesa di San Nicola. Później, mijając północny kraniec wyspy, naszym oczom ukazuje się jeszcze jedna wieża – Torre delle Barbici. Kierujemy się na francuską Korsykę.

Jeśli podobał Ci się wpis i chcesz być na bieżąco z kolejnymi – polub FANPAGE’A lub zapisz się do NEWSLETTER’A (lewe menu boczne). Dzięki!

Szukasz taniego noclegu na wyspie? Skorzystaj z MULTIPORÓWNYWARKI HOTELI.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s